رئيس جمهور سه شنبه به منظور ديدار و گفتگو با مقامات كشورهاي كنيا، كومور و جيبوتي عازم آفريقا شد كه استقبال كم نظير مردم اين كشورها مشت محكمي بر دهان ياوه گوياني بود كه نه تنها هميشه به تخريب دستاورد هاي دولت مشغولند بلكه با توهين هاي مكرر خود به مردم، استقبال آنها  از رييس جمهور را به خاطر شام و نهار رايگان توصيف كرده بودند. حال سوال بنده از عناصر به اصطلاح اصلاح طلب اين است كه آيا در آفريقا هم مردم را به زور به استقبال رييس جمهور كشورمان آورده بودند؟ 

 منبع: دوربینهای جهان

 

ترکیب مسئولان خاتمی برای تبلیغات و اگر رای آورد برای پست های  

مختلف :

لطفاْ نظرات خود را بیان کنید

بـنـگـر که ناز چشم تو چون سحر و افسون می کند

آن پـیـچـش گـیـسـوی تـو مـا را چو مجنون می کند

نــاوک چــو بــر دل می زنـد مــژگــان تــیـر انـداز تـو

خـود بـنـگر آن تـیـر و کمان دل را چو مفتون می کند

فــریـاد از آن ابـرو اگـر یـک دم بـه اخـم آیـد بـه خـم

چـنـگـش دل بی تــاب مـا آوای مــحــزون می کـنـد

شـد دل چـنـان در بـنـد تـو کـز دوری ات حـتی دمی

سـر می زند بر هر دری آن سان که محنون می کند

هـر آیـنـه دل شــد پــر از فـریـاد عـشـق و شـور تـو

از تــرس نــامــحـرم ولی ایـن راز مـکـنـون می کـنـد

مردي مي‌خواست زنش را طلاق دهد. دوستش علت را جويا شد و او گفت: اين زن از روز اول هميشه مي خواست من را عوض كند. مرا وادار كرد سيگار و مشروب را ترك كنم. لباس بهتر بپوشم، قماربازي نكنم، در سهام سرمايه‌گذاري كنم و حتي مرا عادت داده كه به موسيقي كلاسيك گوش كنم و لذت ببرم! دوستش گفت: اينها كه مي‌گويي كه چيز بدي نيست! مرد گفت: ولي حالا حس مي‌كنم كه ديگر اين زن در شان من نيست .

******************************************************

درمجله ی خانواده خواندم که:

مردی طلافروش گرفتار دزد هاشد-همسرش مثل شیر زن از او دفاع کرد -

ونتیجه این شد که دزد ها چند چاقویی به این خانم شجاع زدند و با دست

خالی فرار کردند . ولی متاسفانه یکی از ضربه ها به صورت این خانم

محترمه اصابت کرد ه و باعث تغییراتی درصورتش شد . آقای طلا فروش

بافداکاری این زن درحدود/۱۰۰میلیون طلایش حفظ شد وحالا این نامرد

میدونی میخواهد چیکار کند؟

می خواهد برای تشکر از همسرش زن دیگری بگیرد.

 

بـرق چـشـمـانـت دل و دیـنـم ربـود

تــیــر مــژگــانـت بـه دل آمـد فـرود

نـوش دارویـی که در لبهای توست

زخــمــهـای کـهـنـه ی قـلـبـم زدود

فـــصـــل آغـــازی دگـــر آوای تــو

بـر کـتـاب کـهـنـه ی عـمـرم گشود

شـد هـمـه نـام تـو ذکـرم در نـمـاز

سر به خاک پای تو شد در سجود

هـمـصـدای عـاشـقـان جـان فــدا

عاشقانه گشت هرچه دل سـرود

 

سیدامیرحسین مولانا

عاشقی گـــوهــر پاکیست کـــه در هــر کس نیست

اوج پـــــــرواز عـــقـــاب پـــهنه ی کــــرکــــس نیست

نـــاکــســـان شــکـــل کــســـانند ولی پـــشـت نقاب

مــظـــهـــر پــاکــی قـــلـــب جـــامه ی اطلس نیست

گــرچـــه عــاشــق بــه زبـــان هیچ نگوید جــز عشق

لـــیـــک در وادی عــشــق خوش زبانی بس نیست

عـــشـــق طــوفـــان و در آن مـــرد عــمــل بایـد بود

مدعی گـــرچــه خــــوش آواز ولی جـز خس نیست

دلــــک ســاده ی من پــنـــد مــــرا گــــوش بـــگـــیـر

هر که از عشق سخن گفت که آنکس کس نیست

                                                                                     سید امیر حسین مولانا

ســالها دیـده بــه راهش دوختم

وز غـم هجرش فـراوان سوختم

دل بسی بی تـــاب امــا دم نزد

صــبــر را در مـکـتبش آمـوختم

           

قطره‌ دلش‌ دريا مي‌خواست. خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود.
هر بار خدا مي‌گفت: از قطره‌ تا دريا راهي‌ست‌ طولاني. راهي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري. هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست.
قطره‌ عبور كرد و گذشت. قطره‌ پشت‌ سر گذاشت. قطره‌ ايستاد و منجمد شد. قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد. قطره‌ از دست‌ داد و به‌ آسمان‌ رفت. و هر بار چيزي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري‌ آموخت.
تا روزي‌ كه‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دريا شدن. خدا قطره‌ را به‌ دريا رساند. قطره‌ طعم‌ دريا را چشيد. طعم‌ دريا شدن‌ را. اما...
روزي‌ قطره‌ به‌ خدا گفت: از دريا بزرگتر، آري‌ از دريا بزرگتر هم‌ هست؟
خدا گفت: هست.
قطره‌ گفت: پس‌ من‌ آن‌ را مي‌خواهم. بزرگترين‌ را. بي‌نهايت‌ را.
خدا قطره‌ را برداشت‌ و در قلب‌ آدم‌ گذاشت‌ و گفت: اينجا بي‌نهايت‌ است.
آدم‌ عاشق‌ بود. دنبال‌ كلمه‌اي‌ مي‌گشت‌ تا عشق‌ را توي‌ آن‌ بريزد. اما هيچ‌ كلمه‌اي‌ توان‌ سنگيني‌ عشق‌ را نداشت. آدم‌ همه‌ عشقش‌ را توي‌ يك‌ قطره‌ ريخت. قطره‌ از قلب‌ عاشق‌ عبور كرد. و وقتي‌ كه‌ قطره‌ از چشم‌ عاشق‌ چكيد، خدا گفت: حالا تو بي‌نهايتي، چون كه‌ عكس‌ من‌ در اشك‌ عاشق‌ است.
 

نويسنده: عرفان‌ نظر آهاري

روزی روزگاری مردی بود که یک باغ  پر از درخت انار داشت
او هر سال در فصل پاییز انار ها را میچید ، روی سینی نقره ای قرار میداد و دم در خانه اش می گذاشت و روی کاغذی می نوشت :
"لطفا یکی بردارید مجانی است."
مردم از آنجا رد می شدند اما هیچکس اناری بر نمی داشت.
یک سال مرد به فکر چاره ای افتاد . او اناری در سینی دم در خانه اش نگذاشت و در عوض فقط یک تابلوی بزرگ زد که روی آن نوشته بود:
"ما بهترین انارهای این سرزمین را داریم و گرانتر از هر جای دیگری می فروشیم"
و آن زمان همه ی مردان و زنان با عجله برای خرید انار به خانه ی مرد شتافتند.

جبران خلیل جبران

فردي کوشيد خدا را بشناسد ، به آثار و کتب مقدس مراجعه کرد ،اما هر چه بيشتر خواند بيشتر گيج مي شد .يک روز عصر مطالعه را کنار گذاشت ، به ساحل دريا رفت تا هوايي تازه استنشاق کند .

انجا پسر بچه ايي را ديد که در ماسه ها گودالي حفر کرده بود و از دريا آب بر مي داشت و به گودال مي ريخت ، با تعجب از پسر بچه پرسيد : فرزندم چه کار مي کني ؟ پسرک پاسخ داد :مي خواهم دريا را توي اين گودال بريزم ، مرد گفت : اين کار مسخره ست ، توچه طوري مي تواني درياي به اين بزرگي را در اين گودال جاي بدهي؟!

همچنان که حرفها را به پسرک مي گفت ، دريافت که خود نيز به کاري چنين احمقانه مشغول بوده است. در واقع او هم مي کوشيد که سراسر خرد لايتناهي خداوند را با ذهن کوچک انساني خويش بشناسد .

استادی درشروع کلاس درس ، لیوانی پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند.بعد از شاگردان پرسید: به نظر شما وزن این لیوان چقدر است ؟ شاگردان جواب دادند 50 گرم
استاد گفت : من هم بدون وزن کردن ، نمی دانم دقیقا“ وزنش چقدراست . اما سوال من این است : اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم ، چه اتفاقی خواهد افتاد ؟ شاگردان گفتند : هیچ اتفاقی نمی افتداستاد پرسید خوب ، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم ، چه اتفاقی می افتد؟ یکی از شاگردان گفت : دست تان کم کم درد میگیرد حق با توست . حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد دیگری جسارتا“ گفت : دست تان بی حس می شود
عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج می شوند . و مطمئنا“ کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند
استاد گفت : خیلی خوب است . ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است ؟ شاگردان جواب دادند : نه پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات می شود ؟ درعوض من چه باید بکنم ؟
شاگردان گیج شدند . یکی از آنها گفت : لیوان را زمین بگذارید
استاد گفت : دقیقا“ مشکلات زندگی هم مثل همین است اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید اشکالی ندارد . اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید ، به درد خواهند آمد اگر بیشتر از آن نگه شان دارید ، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود .فکرکردن به مشکلات زندگی مهم است . اما مهم تر آن است که درپایان هر روز و پیش از خواب ، آنها را زمین بگذارید به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرند
هر روز صبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هرمسئله و چالشی که برایتان پیش می آید ، برآییددوست من ، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذاری زندگی همین است

می گویند کشاورزی افریقایی در مزرعه اش زندگی خوب و خوشی را با همسر و فرزندانش داشت. یک روز شنید که در بخشی از افریقا معادن الماسی کشف شده اند و مردمی که به آنجا رفته اند ، با کشف الماس به ثروتی افسانه ای دست یافته اند .
او که از شنیدن این خبر هیجانزده شده بود ، تصمیم گرفت برای کشف معدنی الماس به آنجا برود. بنابر این زن و فرزندانش را به دوستی سپرد و مزرعه اش را فروخت و عازم سفر شد .
او به مدت ده سال افریقا را زیر پا می گذارد و عاقبت به دنبال بی پولی ، تنهایی و یاس و نومیدی خود را در اقیانوس غرق می کند .
اما زارع جدیدی که مزرعه را خریده بود ، روزی در کنار رودخانه ای که از وسط مزرعه میگذشت ، چشمش به تکه سنگی افتاد که درخشش عجیبی داشت . او سنگ را برداشت و به نزد جواهر سازی برد . مرد جواهر ساز با دیدن سنگ گفت که آن سنگ الماسی است که نمی توان قیمتی بر آن نهاد.
مرد زارع به محلی که سنگ را پیدا کرده بود رفت و متوجه شد سرتاسر مزرعه پر از سنگهای الماسی است که برای درخشیدن نیاز به تراش و صیقل داشتند.
مرد زارع پیشین بدون آنکه زیر پای خود را نگاه کند ، برای کشف الماس تمام افریقا را زیر پا گذاشته بود ، حال آنکه در معدنی از الماس زندگی می کرد.

در وجود هر یک از ما معدنی از الماس وجود دارد که نیاز به صیقل دارد ؛ معمولا آنچه که می خواهیم ، هر آنچه آرزوی رسیدن به آن را داریم و بالاخره تحقق همه ی آرزوهایمان در اطرافمان قرار دارد ، اما افسوس که متوجه ی آن نمی شویم . در حالی که می بایست آستین ها را بالا زد و با برنامه ریزی و تلاش و کوشش صحیح الماس وجودی مان را جلا ببخشیم.

روزی روزگاری یک حاکم اعلام کرد به هنرمندی که بتواند آرامش را به صورت نقاشی در یک تابلو در آورد ، جایزه ای نفیس خواهد داد. بسیاری از هنر مندان سعی خود را کردند و حاکم همه ی تابلو های نقاشی را نگاه کرد و از میان آنها فقط دو تا از تابلو ها را پسندید و تصمیم گرفت یکی از آنها را انتخاب کند ،
اولی نقاشی یک دریا چه ی آرام بود؛ در یاچه مانند آینه ای تصویر کوههای اطرافش را نمایان می ساخت ، بالای دریاچه آسمانی آبی با ابرهای زیبا و سفید قرار داشت . هر کس این نقاشی را میدید حتما آرامش را در آن می یافت.
دومی نیز کوههایی در آن داشت ،  کوهها نا هموار وپر صخره بودند؛ آسمان پر از ابر های تیره بود ، باران میبارید و رعد و برق میزد ، از کنار کوه آبشاری به پایین میریخت ، در این نقاشی اصلا آرامش دیده نمی شد .
اما حاکم با دقت نگاه کرد و در همان نقاشی پشت آبشار بوته ای کوچک دید که در شکاف سنگی روییده بود . در آن بوته پرنده ای لانه کرده بود و در کنار آن آبشار خروشان و عصبانی ،پرنده ای در لانه ای با آرامش نشسته بود .
حاکم نقاشی دوم را انتخاب کرد و گفت:"آرامش به معنای آن نیست که صدایی نباشد ، مشکلی وجود نداشته باشد و یا کار سختی پیش رو نباشد ، آرامش یعنی در میان صدا ، مشکل و کار سخت ، دلی آرام وجود داشته باشد ، معنای واقعی آرامش همین است."

بادکنک فروشی در یک پارک مشغول فروختن بادکنکهایش بود. بادکنکها به همه رنگ بودند. قرمز ، آبی ، زرد ، سبز ؛
هر بار که فروشش کم می شد ، یک بادکنک پر از گاز هلیوم رها می کرد و بچه ها با دیدن بادکنک در حال پرواز به طرف او میدویدند و از او بادکنک می خریدند.
بدین ترتیب فروشش خوب می شد ، او هر روز همین کار را تکرار می کرد .
یک روز متوچه شد پسری پایین کت او را به تکرار می کشد . پسر از او پرسید:"اگر یک بادکنک سیاه را در هوا رها کنی ، پرواز می کند؟"
مرد کمی فکر کرد و در جواب پسر گفت :"پسرم رنگ باد کنک مهم نیست ، مهم آن چیزی است که در درون بادکنک است و باعث بالا رفتن آن میشود."

یک روز در کنار رود نیل کفتاری با یک تمساح بر خورد کرد ،آنها ایستادند و احوال پرسی کردند ؛
کفتار پرسید :" روزگار شما چطور میگذرد قربان ؟"
و تمساح گفت :"خیلی بد ، گاهی از درد و اندوه میگریم و آن وقت دیگر موجودات می گویند : این فقط اشک یک تمساح است . و این حرف آنها دل مرا خیلی می شکند."
آنگاه کفتار گفت :" تو از درد و اندوه می گویی ، اما شرایط من را لحظه ای در نظر بگیر . من به زیبایی جهان و شگفتی های آن و معجزلت آن مینگرم و از شادی می خندم و آن وقت موجودات جنگل می گویند : این فقط خنده ی یک کفتار است.
جبران خلیل جبران

یک روز در کنار رود نیل کفتاری با یک تمساح بر خورد کرد ،آنها ایستادند و احوال پرسی کردند ؛
کفتار پرسید :" روزگار شما چطور میگذرد قربان ؟"
و تمساح گفت :"خیلی بد ، گاهی از درد و اندوه میگریم و آن وقت دیگر موجودات می گویند : این فقط اشک یک تمساح است . و این حرف آنها دل مرا خیلی می شکند."
آنگاه کفتار گفت :" تو از درد و اندوه می گویی ، اما شرایط من را لحظه ای در نظر بگیر . من به زیبایی جهان و شگفتی های آن و معجزلت آن مینگرم و از شادی می خندم و آن وقت موجودات جنگل می گویند : این فقط خنده ی یک کفتار است.
جبران خلیل جبران

روزی مردی هنگام کندن زمین خود به مجسمه ای رسید و آن را از زیر خاک در آورد. مرد آن را پیش یک کلکسیونر که عاشق چیزهای زیبا بود برد و کلکسیونر مجسمه را به قیمت بالایی از مرد خرید. آنها از هم جدا شدند.
هنگامی که مرد همراه با پولش به طرف خانه حرکت می کرد با خود گفت:"چه قدر این پول به درد زندگی میخورد. چه طور یکی دلش میآید برای یک سنگبی جان کنده شده که هزاران سال است زیر خروار ها خاک خوابیده این همه پول بدهد؟"
و کلکسیونر در همان زمان به مجسمه اش نگاه میکرد و با خود میگفت:" چه قدر زیبا ! چه قدر زنده ! این رویای یک روح است که به حقیقت پیوسته ، چطور ممکن است کسی دلش بیاید چنین چیزی را با پول بی جان و بی ارزش عوض کند؟"

يک پادشاه اسپانيايي، به دودمان خود بسيار مي باليد. همچنين مشهور بود که با ضعيفان بي رحم است.يک روز، با نزديکان خود در دشت آراگون راه مي رفت که سالها قبل، پدرش در جنگي در آن کشته شده بود.در آنجا به مرد مقدسي برخوردند که در ميان توده عظيمي از استخوانها ، چيزي را جستجو مي کردپادشاه پرسيد: آنجا چه کار مي کني؟،مرد مقدس گفت: اعلي حضرتا، سر بلند باشيد. هنگامي که شنيدم پادشاه اسپانيا به اينجا مي آيد.تصميم گرفتم که استخوانهاي پدرتان را پيدا کنم و به شما بدهم. اما هر چه نگاه مي کنم نمي توانم پيدايش کنم.مثل استخوانهاي کشاورزان، فقرا، گدايان و بردگان است
از کتاب مکتوب
نوشته پائولو کوئليو

روزی مردی هنگام کندن زمین خود به مجسمه ای رسید و آن را از زیر خاک در آورد. مرد آن را پیش یک کلکسیونر که عاشق چیزهای زیبا بود برد و کلکسیونر مجسمه را به قیمت بالایی از مرد خرید. آنها از هم جدا شدند.
هنگامی که مرد همراه با پولش به طرف خانه حرکت می کرد با خود گفت:"چه قدر این پول به درد زندگی میخورد. چه طور یکی دلش میآید برای یک سنگبی جان کنده شده که هزاران سال است زیر خروار ها خاک خوابیده این همه پول بدهد؟"
و کلکسیونر در همان زمان به مجسمه اش نگاه میکرد و با خود میگفت:" چه قدر زیبا ! چه قدر زنده ! این رویای یک روح است که به حقیقت پیوسته ، چطور ممکن است کسی دلش بیاید چنین چیزی را با پول بی جان و بی ارزش عوض کند؟"

يك روز صبح به همراه يكي از دوستان آرژانتيني ام در بيابان «موجاوه» قدم مي زديم كه چيزي را ديدم كه در افق مي درخشيد. هرچند مقصود ما رفتن به يك «دره» بود. براي ديدن آنچه آن درخشش را از خود باز مي تاباند مسير خود را تغيير داديم. تقريباً يك ساعت در زير خورشيدي كه مدام گرم تر مي شد راه رفتيم و تنها هنگامي كه به آن رسيديم توانستيم كشف كنيم كه چيست. يك بطري خالي بود. غبار صحرايي در درونش متبلور شده بود. از آن جا كه بيابان بسيار گرم تر از يك ساعت قبل شده بود تصميم گرفتيم ديگر به سمت «دره» نرويم. به هنگام بازگشت فكر كردم چند بار به خاطر درخشش كاذب راهي ديگر از پيمودن راه خود باز مانده ايم؟ اما باز فكر كردم: اگر به سمت آن بطري نمي رفتيم چطور مي فهميديم فقط درخششي كاذب است؟

«پائولو كوئيلو»

 پس نتيجه مي گيريم كه هر شكست لااقل اين فايده را دارد كه انسان يكي از راههايي را كه به شكست منتهي مي شود مي شناسد

روزی مردی , عقربی را دید که درون آب دست و پا می زند . او تصمیم گرفت عقرب را نجات دهد , اما عقرب انگشت او را نیش زد.
مرد باز هم سعی کرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد , اما عقرب بار دیگر او را نیش زد .
رهگذری او را دید و پرسید:"برای چه عقربی را که نیش می زند , نجات می دهی" .
مرد پاسخ داد:"این طبیعت عقرب است که نیش بزند ولی طبیعت من این است که عشق بورزم" .
چرا باید مانع عشق ورزیدن شوم فقط به این دلیل که عقرب طبیعتا نیش می زند؟
عشق ورزی را متوقف نساز . لطف و مهربانی خود را دریغ نکن حتی اگر دیگران تو را بیازارند

پسر بچه ی 8 ساله ای پیش پیر مرد مسنی رفت و از او پرسید : به نظرم مرد عاقل و فرزانه ای هستی . آیا می توانی راز زندگی را به من بگویی؟
پیر مرد نگاهی به پسر انداخت و گفت:من در طول عمرم خیلی به این مسئله فکر کردم و به نظرم راز زندگی در چهار کلمه خلاصه می شود.
اول فکر کردن است؛ به ارزشهایی که میخواهی بر اساس آنها زندگی کنی ،فکر کن.
دوم باور کردن است ؛ خود را باور کن و بر اساس آنچه فکر کرده ای ، عمل کن تا به ارزشهایی که در سر داری برسی.
سوم آرزو کردن است؛ آرزوی چیزی را بکن که بر اساس باورهایت نسبت به خود و ارزشهایی که در سر داری باشد.
و چهارم جرئت کردن است ؛ جرئت کن آرزوهایت را بر آورده کنی ، آرزوهایی بر اساس باورها و ارزشهایی که در سر داری.
و دست آخر والتر دیزنی به پسر بچه گفت : فکر کن ، باور کن ، آرزو کن ، جرئت کن!

---

با شرم نگاهش شرر افروخت، نفهمید!

 

آتش زد و دل در تب آن سوخت، نفهمید!

 

خیاط ازل! رسم خیاطت نه چنین است

 

یک عمر مرا دیده به در دوخت، نفهمید!

 

***

 

چیزی شبیه چرت!

 

گاهی شبیه آینه ها، عین آب شو

 

روشنتر از سپیده شو، آفتاب شو

 

 گاهی شبیه چشمه زلال و لطیف و پاک

 

گاهی بده فریبم و عین سراب شو

 

گاهی مداد عفو شو بر جرائمم

 

خود را بکش زمینه ی کار ثواب شو

 

بال خضوع گاه بگستر چو ماکیان

 

مغرور باش گاهی و عین عقاب شو

 

آباد می شوم تو خرابم کنی اگر

 

پس لطف کن همیشه سر من خراب شو

 

در پیچ و تاب قامت تو حسن عالم است

 

چالوس جاده باش ، پر از پیچ و تاب شو !

 

محبوب هر گجا شده ای ، لطف کن بتا

 

تنها فقط برای دل من حباب شو

 

در شرع ما شراب ندارد مقام و قرب

 

می گفتمت وگرنه شبیه شراب شو 

 

گاهی برای دل خوشی ام لااقل عزیز 

 

چیزی شبیه چرت و یا مثل خواب شو 

نه مرغابی نه اردک هستی ای یار

شنیدم بلبلی تک هستی ای یار

ولی چون روی لک دار تو دیدم
 
مشخص شد که لک لک هستی ای یار

****

تو انگاری کمی کم داری ای یار

که از من چهره در هم داری ای یار

تو هم مانند مينا نازنيني

چرا پس بی خودی غم داری ای یار